Mijn verhaal

Als je mijn CV zou lezen zonder context, zou je kunnen denken: “Die weet precies wat hij wil.”

Spoiler: dat valt dus dik tegen!

​

In 2011 studeerde ik af als bachelor bedrijfsmanagement – marketing. Daarna werkte ik een jaartje als zelfstandige in de verzekeringen. Interessant, maar niet meteen iets waar mijn hart sneller van ging slaan. Dus begon ik aan een lerarenopleiding LO… die ik ook niet afmaakte. Daarna volgden twee jaar als trainer in een callcenter. Veel praten, veel mensen, veel energie. Boeiende omgeving, leuke sfeer en een vaak onderschatte sector. Respect hoor voor deze mensen!

​​

Uiteindelijk belandde ik in een marktonderzoeksbedrijf. Een carrièrestap die eindelijk wél bleef hangen. Intussen ben ik daar al zo'n 11 jaar actief. Boeiend werk, slimme mensen, elke dag nieuwe vragen, veel exotische (en minder exotische) business trips, veel omgevingen,...  En toch: na een tijd begon ik me af te vragen of dit het nu was.

​

De laatste vier jaar (mogelijk — maar dat laat ik aan de psychologen — wegens een lichte quarterlife crisis 🙂) schoolde ik me bij tot leraar secundair onderwijs met als hoofdvak, jawel, economie. Heel wat lessen in avondschool, ettelijk aantal cursussen, ook examens, alles erop en eraan. Vorig schooljaar begon ik dan eindelijk aan mijn nieuwe carrièreswitch. Ik koos ervoor om halftijds in het onderwijs te gaan en halftijds als freelancer verder te blijven werken voor datzelfde marktonderzoeksbedrijf. Op papier een droomcombinatie. In realiteit? Een druk leven, altijd gejaagd, altijd “nog even dit”... En nooit het gevoel volledig "on top of things" te zijn. Noch voor mijn ene job, noch voor de andere.

​

Als familieman (ik heb thuis een zéér lieve en altijd ondersteunende vrouw, en twee nog zeer jonge kindjes) merkte ik dat mijn werk-privébalans — ironisch genoeg net de reden waarom ik voor de combinatie onderwijs-freelancer koos — er niet beter op werd, maar slechter. Minder rust, minder tijd, minder ademruimte, minder geduld voor mijn eigen kindjes omdat dat al op de proef gesteld werd de hele dag in het onderwijs. Dat voelde… niet juist.

​

En ondertussen was er één plek waar alles wél klopte: mijn moestuin!

​

Ik ben al jaren een fervent hobbyist. Zaaien, verzorgen, oogsten. Eerlijke groenten, recht uit de grond.

Geen deadlines, wel seizoenen.

Geen inbox, wel aarde onder de nagels en groene vingers van het voortdurend dieven van mijn tomaatjes in mijn hobbyserre.
Mensen die dit ook doen, kennen het wel. De doordringende geur van verse tomaten die aan je vingers blijft kleven. Love it!

​

Het idee om daar “iets mee te doen” speelde al lang in mijn hoofd. Een droom, maar eentje die ik altijd netjes parkeerde onder “misschien later”. Tot ik voelde dat de tijd rijp was (snap je ’m? Rijp…? 🍅🙂).

​

Ik besloot het onderwijs (voorlopig alleszins) vaarwel te zeggen en de sprong te wagen. Omdat ik voel dat er vraag naar is. Omdat ik zie hoe graag mensen lokaal kopen én omdat ik zelf verlang naar een leven met meer buitenlucht, meer rust, connectie met de buren en meer betekenis.

​

Dit project is dus alles behalve grootschalige landbouw. Dit is geen anonieme productie.

Het is een kleinschalige moestuin waar ik seizoensgroenten teel die rechtstreeks bij mensen uit de buurt terechtkomen, via wekelijkse groentepakketten. Wat er op het veld groeit, komt kort daarna op je bord terecht.

​

Voor mij is dit:

• een zoektocht naar betere balans

• een manier om te doen wat ik écht graag doe

• en een bewuste keuze voor eenvoud

​

Voor jou betekent het:

• verse, seizoensgebonden groenten

• lokaal geteeld, zonder bagger eroverheen te spuiten

• zonder omwegen

• en met een verhaal

​

Dit is geen carrièrestap weg van iets, maar een stap richting iets dat groeit (en dat mag je letterlijk nemen 🌱).

​​

Tot binnenkort, ergens in Huldenberg — misschien wel met een krat verse groenten onder de arm.